Sjoerd Blom

Static websites hebben veel voordelen. Ze zijn snel, veilig, eenvoudig te hosten en prettig te onderhouden. Met een generator als Hugo staat er in no-time een razendsnelle site zonder database of complexe backend.

Maar er is één klassiek pijnpunt: het contactformulier.

Zonder server-side logica ben je al snel aangewezen op externe diensten zoals Formspree, Getform of de forms-functionaliteit van Netlify. Dat werkt. Vaak zelfs gratis of voor weinig geld.

Toch wringt daar iets fundamenteels.

Ik hecht veel waarde aan duurzaamheid. Niet alleen omdat het goed klinkt op verjaardagen, maar vooral omdat het logisch voelt. Minder verspillen, slimmer omgaan met energie en een beetje vooruitdenken. Dat probeer ik thuis ook al jaren te doen.

Zo ligt mijn dak inmiddels al een tijd vol met zonnepanelen. Daar was en ben ik in principe heel blij mee. Het idee dat de zon rustig mijn energierekening staat weg te branden heeft iets geruststellends. Tenminste, dat had het. Want ondertussen heeft de overheid het bezit van zonnepanelen behoorlijk minder aantrekkelijk gemaakt. Salderen wordt afgebouwd, terugleververgoedingen gaan omlaag en er komen extra kosten bij kijken. De zon schijnt nog net zo hard, maar het enthousiasme wordt wel wat gedempt.

Sinds ik mijn site heb vernieuwd, nam ik me iets plechtigs voor: vaker publiceren. Minstens twee keer per week. Ritme. Structuur. Discipline. Het leek me niet meer dan logisch. Wie zichtbaar wil zijn, moet zichtbaar blijven.

Een mooi voornemen, maar de praktijk is weerbarstig.

Doordeweeks slurpt mijn werk energie. Niet zozeer het werk zelf, maar vooral de werktijden. Ze hakken in op de dag. Als ik thuiskom, wil ik even helemaal niets. Geen toetsenbord. Geen ideeën. Geen SEO-checks of zinnen die nét wat strakker kunnen.

Laat ik maar meteen eerlijk zijn: ik heb helemaal niks met Valentijnsdag. Sterker nog, ik vind het een vreselijke dag. Zo. Dat is eruit. Maar ja… ik ben getrouwd. En mijn vrouw verwacht dat ik er iets aan doe. Dus daar sta je dan, half februari, met een innerlijke strijd tussen principe en pragmatisme.

Een cadeautje. Met een gedichtje. Ik hoor het mezelf zeggen en voel me tegelijk 83 jaar oud.

Soms heb je geen groot incident nodig om te voelen hoe afhankelijk je bent. Ik merkte het pas echt toen WhatsApp even niet deed wat het normaal doet. Niets dramatisch, geen sirenes, geen stroomuitval. Alleen een plotselinge stilte op het kanaal waar je ongemerkt op leunt voor alles van “ben je al onderweg” tot “kun je even bellen”.

Ik schreef er kort over in Even geen WhatsApp: zo kwetsbaar is onze digitale bereikbaarheid. Het was maar een halve dag, maar het voelde alsof een vanzelfsprekendheid wegviel. En precies dat is het punt. Digitale afhankelijkheid valt pas op als het hapert.

Al zo lang ik me kan herinneren, ben ik geïnteresseerd in mijn afkomst. Wie waren de mensen vóór mij? Waar kwamen ze vandaan? En hoe hebben hun levens invloed gehad op dat van mij? Die vragen werden extra interessant doordat mijn familiebanden zich uitstrekken tot ver buiten Nederland. Niet alleen binnen onze landsgrenzen, maar ook richting Hongarije en Slowakije.