De eerste keer dat ik midden in een drukke dinerservice stond, dacht ik iets onverwachts: dit voelt verdacht veel als een IT-project. Bonnen die binnenstromen. Mensen die elkaar korte updates geven. Iedereen die precies weet wat zijn rol is. En een eindresultaat dat alleen werkt als alles perfect op elkaar aansluit. Het verschil is alleen dat het hier niet om software gaat, maar om borden die tegelijk op tafel moeten staan.
Sinds ik het nieuws kreeg dat mijn contract niet verlengd wordt, merk ik dat mijn nachten onrustiger zijn. Overdag lukt het meestal wel om mijn gedachten op een rij te houden, maar ’s nachts komen ze toch weer terug. Hoe het verder moet, waar het naartoe gaat, dat soort vragen.
Eerder, op 2 maart, schreef ik al dat mijn derde tijdelijke contract afloopt en niet wordt verlengd. Sindsdien vragen mensen me af en toe hoe het nu met me gaat. Daarom hier een kleine, eerlijke update.
In Nederland mogen werkgevers maximaal drie tijdelijke contracten aanbieden binnen een periode van drie jaar. Daarna volgt een vast contract, of het dienstverband stopt. Die regel, de zogeheten ketenregeling, is bedoeld als bescherming voor werknemers.
Op papier klopt dat verhaal. In de praktijk werkt het vaak anders.
Voor mij ook. Na drie jaar en drie tijdelijke contracten werd mij onlangs geen vast contract aangeboden. Geen verlenging, geen nieuwe constructie. Gewoon: einde.
Static websites hebben veel voordelen. Ze zijn snel, veilig, eenvoudig te hosten en prettig te onderhouden. Met een generator als Hugo staat er in no-time een razendsnelle site zonder database of complexe backend.
Maar er is één klassiek pijnpunt: het contactformulier.
Zonder server-side logica ben je al snel aangewezen op externe diensten zoals Formspree, Getform of de forms-functionaliteit van Netlify. Dat werkt. Vaak zelfs gratis of voor weinig geld.
Toch wringt daar iets fundamenteels.
Ik hecht veel waarde aan duurzaamheid. Niet alleen omdat het goed klinkt op verjaardagen, maar vooral omdat het logisch voelt. Minder verspillen, slimmer omgaan met energie en een beetje vooruitdenken. Dat probeer ik thuis ook al jaren te doen.
Zo ligt mijn dak inmiddels al een tijd vol met zonnepanelen. Daar was en ben ik in principe heel blij mee. Het idee dat de zon rustig mijn energierekening staat weg te branden heeft iets geruststellends. Tenminste, dat had het. Want ondertussen heeft de overheid het bezit van zonnepanelen behoorlijk minder aantrekkelijk gemaakt. Salderen wordt afgebouwd, terugleververgoedingen gaan omlaag en er komen extra kosten bij kijken. De zon schijnt nog net zo hard, maar het enthousiasme wordt wel wat gedempt.
Sinds ik mijn site heb vernieuwd, nam ik me iets plechtigs voor: vaker publiceren. Minstens twee keer per week. Ritme. Structuur. Discipline. Het leek me niet meer dan logisch. Wie zichtbaar wil zijn, moet zichtbaar blijven.
Een mooi voornemen, maar de praktijk is weerbarstig.
Doordeweeks slurpt mijn werk energie. Niet zozeer het werk zelf, maar vooral de werktijden. Ze hakken in op de dag. Als ik thuiskom, wil ik even helemaal niets. Geen toetsenbord. Geen ideeën. Geen SEO-checks of zinnen die nét wat strakker kunnen.