Solliciteren: tussen zichtbaarheid en stilte
Er zijn van die momenten waarop de realiteit zich niet groots en meeslepend aandient, maar eerder stilletjes naast je komt zitten. Geen tromgeroffel, geen dramatische wending, gewoon een constatering: mijn contract wordt niet verlengd. Inmiddels weet ik dat al een paar weken. Genoeg tijd dus om niet in die constatering te blijven hangen, maar om in beweging te komen. Want uiteindelijk is dat het enige wat echt helpt. Stilstaan is comfortabel, maar zelden productief. Dus ben ik gaan bouwen. Aan zichtbaarheid, aan inhoud en aan nieuwe kansen.
Een van de eerste dingen die ik heb aangepakt, is mijn profiel op LinkedIn. Dat profiel stond er al, maar kreeg nu een grondige update. Niet alleen cosmetisch, maar inhoudelijk. Wat heb ik gedaan, waar ben ik goed in, en vooral: waar wil ik naartoe? Daarnaast heb ik expliciet aangegeven dat ik beschikbaar ben voor werk. Dat voelt misschien als een kleine stap, maar het is er wel eentje die zichtbaar maakt dat je openstaat voor nieuwe mogelijkheden. Ook ben ik actiever geworden in het delen van inhoud. Geen loze kreten, maar artikelen die laten zien wie ik ben en hoe ik denk. Op mijn eigen website heb ik bijvoorbeeld stukken gepubliceerd zoals Drie tijdelijke contracten en dan niets en Dit is waar ik nu sta. Reflectief, eerlijk en met een duidelijke lijn: dit is waar ik sta en dit is wat ik te bieden heb.
En eerlijk is eerlijk: dat werkt. Ik zie meer profielbezoekers, meer interactie en meer mensen die mijn artikelen lezen. Dat is geen garantie voor een baan, maar het is wel een teken dat de inspanning niet in een vacuüm verdwijnt. Zichtbaarheid is geen doel op zich, maar wel een noodzakelijke voorwaarde. Je kunt nog zo goed zijn in wat je doet, als niemand het weet, wordt het lastig. In die zin voelt het soms een beetje als koken voor een lege zaal: je kunt een prachtig gerecht neerzetten, maar het helpt als er ook iemand aan tafel zit.
Parallel daaraan ben ik natuurlijk ook gewoon gaan solliciteren. Vacatures zoeken, selecteren, afwegen. En vervolgens: schrijven. Brieven en cv’s op maat, afgestemd op de functie en de organisatie. Dat kost tijd, en dat is ook precies de bedoeling. Een goede sollicitatie is geen copy-paste werk. Je leest je in, je probeert te begrijpen wat een organisatie zoekt en je vertaalt jouw ervaring naar hun context. Dat is puzzelen, schaven, soms herschrijven. Maar het levert wel iets op waar je achter kunt staan.
En dan komt het interessante deel. Of misschien beter gezegd: het stille deel. Want na het verzenden van zo’n zorgvuldig opgebouwde sollicitatie gebeurt er… niets. Geen bevestiging van ontvangst, geen afwijzing, geen korte reactie. Gewoon stilte. Alsof je een bericht in een fles stopt en die in zee gooit, met de hoop dat iemand hem ooit vindt. En dat blijft me verbazen. Niet omdat ik per se overal een uitnodiging verwacht, maar omdat de basis van communicatie hier lijkt te ontbreken.
Het is eigenlijk heel simpel. Je neemt als kandidaat de moeite om een brief en cv op te stellen, je verdiept je in een organisatie, je investeert tijd en aandacht. Dan is het toch niet meer dan redelijk om op z’n minst een bevestiging van ontvangst te krijgen? Of nog beter: een kort overzicht van het proces. Wanneer vindt de eerste selectie plaats? Wanneer zijn de gesprekken gepland? Wanneer kun je een reactie verwachten? Het hoeft geen uitgebreid document te zijn. Een klein schema, een paar regels tekst, en je weet als kandidaat waar je aan toe bent. Het is een kleine moeite met een groot effect.
Wat het extra bijzonder maakt, is dat veel organisaties naar buiten toe juist sterk inzetten op communicatie en beleving. Klantgerichtheid, transparantie, duidelijke processen. Allemaal terecht. Maar zodra je aan de andere kant van de tafel zit, als kandidaat, lijken die principes soms ineens een stuk minder vanzelfsprekend. Dat contrast is interessant. En ergens ook een gemiste kans. Want juist in dit proces laat je als organisatie zien wie je bent. Niet in woorden, maar in gedrag.
Over de werkgevers die helemaal niet meer reageren, kan ik kort zijn: daar ga ik mijn energie niet meer in steken. Niet uit frustratie, maar uit focus. Tijd en aandacht zijn schaars en ik besteed ze liever aan partijen die wel laten zien dat ze geïnteresseerd zijn. Of op z’n minst dat ze een basale vorm van communicatie belangrijk vinden. Dat is geen hoge lat, maar blijkbaar wel eentje waar niet iedereen overheen komt.
Gelukkig is het niet alleen maar stilte. Er staan inmiddels voor deze week gesprekken gepland. Er zijn contacten die wel reageren, die wel het gesprek aangaan. En daar zit beweging in. Alleen de verhouding met het aantal sollicitaties blijft opvallend: je verstuurt er tien, twintig, misschien meer, en daaruit volgen een paar gesprekken. Dat is waarschijnlijk de realiteit van de huidige arbeidsmarkt, maar het blijft iets wat je aan het denken zet. Niet zozeer over jezelf, maar over het proces als geheel.
Misschien is dat ook wel de belangrijkste les in dit alles: blijf doen waar je invloed op hebt. Ik kan niet afdwingen dat organisaties reageren. Ik kan niet bepalen hoe hun interne processen lopen. Maar ik kan wel zorgen dat mijn profiel op orde is, dat mijn verhalen kloppen en dat mijn sollicitaties met aandacht worden geschreven. Ik kan zichtbaar blijven, blijven delen en blijven investeren in mijn eigen ontwikkeling. Dat zijn de knoppen waar ik wél aan kan draaien.
En ja, soms voelt dat een beetje alsof je tegen de wind in fietst. Je trapt, je doet je best, en het lijkt alsof je nauwelijks vooruitkomt. Totdat je ineens merkt dat je toch meters hebt gemaakt. Dat er gesprekken ontstaan, dat er nieuwe contacten bijkomen, dat er beweging komt. Niet altijd zichtbaar op het moment zelf, maar wel als je even terugkijkt.
Voor nu is dat waar ik sta: in beweging, zichtbaar en met een gezonde dosis realisme. De stilte aan de andere kant neem ik voor wat het is. Niet als afwijzing, maar als onderdeel van het proces. En ergens ga ik ervan uit dat er aan de andere kant een organisatie zit die niet alleen kijkt naar een cv, maar ook naar de mens erachter. Een organisatie die begrijpt dat een reactie geen moeite is, maar een teken van respect.
Tot die tijd blijf ik doen wat werkt. Schrijven, delen, solliciteren en gesprekken voeren. En misschien, heel misschien, komt er dan een moment waarop die stilte wordt doorbroken. Niet met een standaardmail, maar met een uitnodiging voor iets nieuws.