Tussen beweging en stilstand

Soms lijkt alles tegelijk te bewegen. En precies op dat moment kan het leven besluiten om je even stil te zetten.

De afgelopen tijd heb ik behoorlijk wat sollicitaties verstuurd. Zoals ik eerder al schreef, blijft het teleurstellend dat een groot deel daarvan onbeantwoord blijft. Geen reactie, geen afwijzing, soms niet eens een ontvangstbevestiging. Eerst ging ik er nog wel eens achteraan, om te vragen naar een reactie of bevestiging, maar dat blijkt verspilde energie. Daarom heb ik besloten daar minder nadruk op te leggen en mijn aandacht te richten op wat wél beweegt. (Zie ook: Solliciteren: tussen zichtbaarheid en stilte).

En soms komt beweging ineens in golven. Afgelopen week had ik drie gesprekken. Drie, in één week. Dat was even schakelen, maar vooral ook verfrissend. Wat me vooral bijblijft, is hoe prettig en open die gesprekken waren. Geen afvinklijstjes, geen focus op leeftijd of alleen het verleden, maar oprechte interesse in wie ik ben als persoon en wat ik meebreng.

Dat doet iets met je. Het zet je zelfbeeld in een ander licht. Blijkbaar ben ik nog steeds relevant, nog steeds interessant voor de markt. En misschien nog wel belangrijker: het herinnert me eraan dat er plekken zijn waar niet alleen naar je cv wordt gekeken, maar naar de mens daarachter.

Dat gevoel van hernieuwd vertrouwen en positiviteit bleek alleen niet blijvend. Het leven heeft soms de neiging om je, juist wanneer je denkt dat je in een fijne flow zit, even stil te zetten. Niet per se negatief, maar wel intens. Dingen gebeuren die je niet had voorzien, die geen rekening houden met je planning of je net hervonden ritme.

In zulke momenten verschuift je perspectief. Waar je eerst bezig bent met vooruitkijken, doelen stellen en kansen pakken, draait het ineens om iets anders. Om er zijn. Echt er zijn. Zonder oordeel, zonder direct oplossingen te willen aandragen, zonder het gevoel dat je iets moet fixen.

Ik merk dat dat misschien wel één van de moeilijkste dingen is: naast iemand staan zonder de neiging om het over te nemen. Vertrouwen hebben in het proces van de ander, ook als dat onzeker of kwetsbaar is. Ruimte geven, terwijl je betrokken blijft. Steun bieden zonder voorwaarden, zonder een richting op te dringen. Misschien raakt dit ook aan waar ik nu sta en hoe ik probeer aanwezig te zijn zonder het over te nemen.

Het zijn momenten die je dwingen om opnieuw te kijken naar wat belangrijk is. Werk, kansen en perspectief blijven waardevol, maar ze staan niet op zichzelf. Ze bestaan naast alles wat het leven onverwacht op je pad kan brengen.

Misschien is dat wel de belangrijkste les van deze periode: dat controle relatief is, maar aanwezigheid niet. Je hebt niet altijd invloed op wat er gebeurt, maar wel op hoe je er voor anderen bent.

Er wordt wel eens gezegd:

“Soms is het krachtigste wat je kunt doen simpelweg er zijn, zonder iets te willen veranderen.”