Waar het ineens weer ging stromen
Soms voelt het alsof je alles doet wat je hoort te doen, en toch gebeurt er niets. Je schrijft, verstuurt, wacht, en krijgt… stilte. Geen afwijzing, geen uitnodiging, gewoon niets. Alsof je ergens tegen een muur praat die niet eens de moeite neemt om terug te kaatsen.
In mijn vorige berichten, zoals Drie tijdelijke contracten en dan niets, Solliciteren: tussen zichtbaarheid en stilte en Tussen beweging en stilstand, schreef ik al over die fase. Over het zoeken, het proberen zichtbaar te zijn, en vooral over het uitblijven van reacties. Op een gegeven moment wordt die stilte oorverdovend.
De stilte die bleef hangen
Er zat een punt waarop ik merkte dat het me meer energie kostte dan het opleverde. Steeds opnieuw reageren op vacatures, steeds opnieuw hopen dat er ergens iets terugkomt. En steeds opnieuw niets.
Die stilte deed iets met mijn motivatie. Niet in één keer, maar langzaam. Druppel voor druppel. Tot ik me afvroeg waarom ik hier eigenlijk nog energie in stak.
Dat was het moment waarop ik besloot om het anders te doen. Niet omdat ik een uitgewerkt plan had, maar simpelweg omdat deze manier niet werkte.
Wat er veranderde
In plaats van te reageren op vacatures, ben ik organisaties rechtstreeks gaan benaderen via hun eigen websites. Daarnaast heb ik ook bewust mijn netwerk ingeschakeld. Gewoon, zonder dat er iets openstond. Zonder verwachting ook, eerlijk gezegd.
En toen gebeurde er iets wat ik van tevoren niet had kunnen bedenken.
Binnen een week werd ik drie keer uitgenodigd voor een gesprek. Drie keer. Na een periode waarin ik nauwelijks iets hoorde. Alle drie de gesprekken waren positief, en alle drie leidden ze tot een vervolg.
Het contrast kon bijna niet groter. Eerst niets, en daarna ineens beweging. Alsof er ergens een knop omging, zonder dat ik precies kan aanwijzen waar die zat.
Misschien zat het in de manier waarop ik schreef. Misschien in de timing. Of misschien in iets wat ik zelf niet eens doorhad. Wat het ook was, het voelde goed. Niet alleen omdat er kansen kwamen, maar omdat ik weer het idee had dat er iets terugkwam op wat ik erin stopte.
Een nieuwe plek, een nieuw begin
Uiteindelijk heb ik gekozen voor een nieuwe uitdaging als kok bij het Hotel Paleis Stadhouderlijk Hof, een bijzondere plek midden in Leeuwarden. Een gebouw met geschiedenis, ooit een paleis van de stadhouders en verbonden aan het koninklijk huis, tegenwoordig onderdeel van Fletcher. Meer daarover is ook te vinden op Wikipedia.
Het keukenteam is klein en jong. Ik ga daar, mede door mijn leeftijd en ervaring, wat diversiteit in brengen. Dat voelt goed. Vertrouwd ook, om weer gewoon in de keuken te staan.
Komende week ga ik starten. Op dit moment weet ik mijn rooster nog niet eens. En gek genoeg voelt dat niet als een probleem. Het contract is getekend, de keuze is gemaakt, en de rest volgt wel.
Misschien is dat wel het grootste verschil met een paar weken geleden. Dat het weer stroomt. Niet omdat alles vastligt, maar omdat het in beweging is gekomen.
En soms is dat al genoeg.