Werken in een paleis, maar eerst de vriezer vinden

Het is een gek gevoel om ergens binnen te lopen en ineens weer opnieuw te moeten beginnen. Waar ik bij mijn vorige werkgever blindelings wist waar alles lag, sta ik nu soms gewoon stil. Twijfelend. Zoekend. En eerlijk is eerlijk: af en toe ook op de verkeerde plek.

Mijn voornemen om weer twee keer per week te schrijven? Dat is er de afgelopen tijd niet echt van gekomen. Ik ben gestart met nieuw werk en zit midden in mijn proeftijd. En dat merk je. Nieuwe mensen, andere procedures, een compleet andere indeling van de keuken. Het kost energie. Meer dan ik vooraf had verwacht.

Opnieuw beginnen

Het zit ‘m vooral in de kleine dingen. Even snel iets pakken bestaat nog niet. Ik loop regelmatig drie keer te veel, simpelweg omdat ik nog niet precies weet waar alles ligt. Dan sta ik weer bij de verkeerde vriezer. Of blijk ik in het verkeerde magazijn te zoeken. Dingen die in mijn vorige werk vanzelf gingen, kosten nu ineens moeite.

En dat is eigenlijk best confronterend. Blijkbaar onderschat je hoe veel routine je opbouwt. Hoe vanzelfsprekend het wordt om alles te weten, zonder er nog bij na te denken. Hier moet dat allemaal opnieuw groeien. Stap voor stap.

Tegelijkertijd werk ik op een plek die allesbehalve gewoon is: het Stadhouderlijk Hof in Leeuwarden. Een voormalig paleis, met alle charme die daarbij hoort. Het heeft iets bijzonders om daar rond te lopen, ook al ben je ondertussen vooral bezig met uitvinden waar de juiste spullen liggen.

160 borden later

Inmiddels heb ik ook mijn eerste grote partij meegedraaid. Een driegangen galadiner voor 160 personen. Dat betekent dus ook: 160 keer hetzelfde bord opmaken. Voor mij was dat nieuw. Intensief, maar ook indrukwekkend.

Wat me vooral bijblijft, is hoe alles samenkomt. De keuken, de bediening, het tempo. Het voelt op zo’n moment echt als een machine die draait. Iedereen weet wat hij moet doen en alles valt op zijn plek. Daar onderdeel van zijn geeft een soort voldoening die lastig uit te leggen is als je het nog niet hebt meegemaakt.

En misschien is dat wel het moment waarop je voelt: dit klopt. Ook al moet ik nog zoeken, nog leren, nog wennen.

En de rest? Die komt vanzelf. Nog even, en dan weet ik hier ook blindelings mijn weg te vinden. Inclusief de juiste vriezer.