Waarom ik mijn WordPress-site heb ingeruild voor Hugo

Inleiding

Ik neem me al een tijd voor om weer eens iets te schrijven op mijn persoonlijke site. En zoals dat wel vaker gaat, beloof ik mezelf dat ik het deze keer echt ga volhouden. Om vervolgens weer maanden niks te publiceren. Dat patroon is me inmiddels wel bekend. Toch voelt dit moment anders. Niet omdat ik ineens een betere discipline heb ontwikkeld, maar omdat de basis onder mijn site veranderd is. En die basis geeft rust.

Mijn persoonlijke website draaide jarenlang op WordPress. Dat werkte prima. Het deed wat het moest doen. Maar het begon steeds meer te wringen. Niet inhoudelijk, maar technisch. De site werd trager, zwaarder, complexer. En ik merkte dat ik daar steeds minder plezier uit haalde. Uiteindelijk heb ik besloten het roer om te gooien en over te stappen op Hugo.

Deze blogpost gaat niet over een grote afrekening met WordPress. Ook niet over een evangelisch verhaal waarom iedereen per direct statische sites zou moeten bouwen. Het is vooral een persoonlijk verhaal. Over keuzes maken. Over eenvoud. En over het plezier terugvinden in iets wat ooit begon als een hobby.

Jarenlang WordPress

WordPress heeft me veel gebracht. Ik heb er talloze sites mee gebouwd, voor mezelf en voor anderen. Ik heb mensen geholpen, problemen opgelost, plugins geschreven, thema’s aangepast. Ik heb presentaties gegeven en discussies gevoerd. Het platform en de gemeenschap hebben me gevormd. Dat verdwijnt niet zomaar.

Voor mijn persoonlijke site was WordPress lange tijd een logische keuze. Snel opgezet, makkelijk te onderhouden, en flexibel genoeg om te doen wat ik wilde. Maar naarmate de jaren verstreken, groeide ook de stapel die nodig was om een simpele pagina te tonen. Thema’s, plugins, builders, optimalisaties, caching, securitymaatregelen. Alles met goede bedoelingen, maar het geheel werd steeds zwaarder.

En ja, dat is deels mijn eigen schuld. Je kunt WordPress relatief licht houden. Maar zelfs dan blijft het een dynamisch systeem dat bij elke paginaview veel werk moet verzetten. Voor een site die vooral uit tekst bestaat, begon dat steeds minder logisch te voelen.

De traagheid die je gaat voelen

Snelheid is een vreemd onderwerp. Totdat je het verschil echt ervaart, lijkt het vaak mee te vallen. Een paar honderd milliseconden hier, een extra request daar. Maar langzaam sluipt het erin. Pagina’s die net niet lekker laden. Een beheeromgeving die steeds trager aanvoelt. Updates die je eigenlijk uitstelt omdat je geen zin hebt in gedoe.

Voor mijn persoonlijke site wilde ik juist het tegenovergestelde. Iets dat altijd snel is. Dat geen onderhoud vraagt. Dat niet kan breken door een update van een plugin waar ik niet eens actief gebruik van maak. Een site die vooral doet wat hij moet doen: tekst tonen. Snel en betrouwbaar.

De ontdekkingstocht naar Hugo

De overstap naar Hugo was geen impulsbesluit. Ik had al langer gekeken naar static site generators. Jekyll, Eleventy, Astro, noem ze maar op. Hugo bleef steeds terugkomen als een snelle, volwassen en pragmatische keuze. Geen poespas, wel prestaties.

De eerste stappen waren even zoeken. Geen database. Geen admin-interface. Geen klikbare knoppen om “even snel” iets aan te passen. Alles gebeurt in Markdown, met frontmatter, mappenstructuren en build-commando’s. Dat voelt in het begin wat kaal. Zeker als je uit de WordPress-wereld komt.

Maar na die eerste fase begon er iets te verschuiven. De complexiteit verdween niet, maar werd expliciet. Zichtbaar. Begrijpelijk. Ik wist weer precies waar alles stond en waarom iets werkte zoals het werkte.

Markdown en rust in je hoofd

Schrijven in Markdown blijkt voor mij verrassend prettig. Geen afleiding. Geen editor die me vertelt hoe iets eruit gaat zien. Alleen tekst en structuur. Koppen zijn koppen. Links zijn links. De rest volgt vanzelf.

Die eenvoud werkt bevrijdend. Ik ben minder bezig met vorm en meer met inhoud. Precies wat ik voor een persoonlijke blog wil. Geen discussie meer over fonts, margins of blokken. De site is leesbaar. Punt.

Ongekende snelheid

En dan de snelheid. Die is eerlijk gezegd absurd goed. Pagina’s laden instant. Geen databasequeries. Geen PHP. Geen runtime-logica. Gewoon HTML die direct wordt geserveerd.

Het is een verschil dat je niet meer wilt missen als je eraan gewend bent. Niet alleen voor bezoekers, maar ook voor mezelf. Ik weet dat wat ik publiceer altijd snel en stabiel beschikbaar is. Zonder tuning, zonder plugins, zonder extra lagen.

Minder gelikt, maar beter

Is Hugo minder gelikt dan WordPress? Ja. Absoluut. Er is geen visuele editor. Geen realtime preview in de browser terwijl je typt. Geen “klik hier en het werkt”.

Maar die geliktheid bleek voor mij niet essentieel. Wat telt is het resultaat. Een goed leesbare site. Toegankelijk voor iedereen. Snel op elk apparaat. Zonder ballast.

Ik lever graag een beetje comfort in als dat betekent dat de basis klopt.

Meer sites volgen

Het bleef niet bij mijn persoonlijke site. Nu ik eenmaal merk hoe prettig deze manier van werken is, ben ik andere sites ook aan het omzetten naar Hugo. Niet alles, en niet voor iedereen. Maar wel daar waar het logisch is.

Voor contentgedreven sites, documentatie, persoonlijke projecten. Overal waar dynamiek eigenlijk niet nodig is, maar er historisch wel was.

En WordPress dan?

Is dit definitief afscheid van WordPress? Nee. Dat niet. Ik blijf de gemeenschap steunen. Ik blijf mensen helpen. Ik blijf WordPress inzetten waar het past. Voor vrienden, voor projecten waar een CMS met gebruikers en workflows nodig is.

Maar voor mijn persoonlijk gebruik is het hoofdstuk gesloten. Niet uit teleurstelling, maar uit helderheid. Ik weet nu beter wat ik nodig heb. En dat is geen WordPress meer.

Tot slot

Misschien ga ik nu vaker schrijven. Misschien ook niet. Dat weet ik van mezelf nooit zo zeker. Maar wat ik wel weet, is dat de drempel lager is geworden. De techniek zit me niet meer in de weg. De site voelt weer als van mij.

En dat alleen al maakt de overstap meer dan de moeite waard.