Het is een gek gevoel om ergens binnen te lopen en ineens weer opnieuw te moeten beginnen. Waar ik bij mijn vorige werkgever blindelings wist waar alles lag, sta ik nu soms gewoon stil. Twijfelend. Zoekend. En eerlijk is eerlijk: af en toe ook op de verkeerde plek.

Mijn voornemen om weer twee keer per week te schrijven? Dat is er de afgelopen tijd niet echt van gekomen. Ik ben gestart met nieuw werk en zit midden in mijn proeftijd. En dat merk je. Nieuwe mensen, andere procedures, een compleet andere indeling van de keuken. Het kost energie. Meer dan ik vooraf had verwacht.

Soms voelt het alsof je alles doet wat je hoort te doen, en toch gebeurt er niets. Je schrijft, verstuurt, wacht, en krijgt… stilte. Geen afwijzing, geen uitnodiging, gewoon niets. Alsof je ergens tegen een muur praat die niet eens de moeite neemt om terug te kaatsen.

In mijn vorige berichten, zoals Drie tijdelijke contracten en dan niets, Solliciteren: tussen zichtbaarheid en stilte en Tussen beweging en stilstand, schreef ik al over die fase. Over het zoeken, het proberen zichtbaar te zijn, en vooral over het uitblijven van reacties. Op een gegeven moment wordt die stilte oorverdovend.

Er was een tijd waarin alles gewoon werkte. Mijn mail zat bij Gmail, zoeken deed ik via Google, kaarten via Google Maps. Het was snel, gratis en vooral: makkelijk. Ik hoefde nergens over na te denken.

Totdat ik dat ineens wel deed.

Wat begon als een kleine, bijna onschuldige keuze, een andere zoekmachine proberen, groeide langzaam uit tot iets groters. Ik gebruik inmiddels al jaren DuckDuckGo als alternatief voor Google. In het begin voelde dat als een compromis, alsof ik iets inleverde. Maar eerlijk gezegd viel dat reuze mee. Het werkte prima. Sterker nog, het voelde rustiger. Minder ruis, minder het idee dat er op de achtergrond van alles met je gebeurt.

Er zijn van die momenten waarop de realiteit zich niet groots en meeslepend aandient, maar eerder stilletjes naast je komt zitten. Geen tromgeroffel, geen dramatische wending, gewoon een constatering: mijn contract wordt niet verlengd. Inmiddels weet ik dat al een paar weken. Genoeg tijd dus om niet in die constatering te blijven hangen, maar om in beweging te komen. Want uiteindelijk is dat het enige wat echt helpt. Stilstaan is comfortabel, maar zelden productief. Dus ben ik gaan bouwen. Aan zichtbaarheid, aan inhoud en aan nieuwe kansen.

De eerste keer dat ik midden in een drukke dinerservice stond, dacht ik iets onverwachts: dit voelt verdacht veel als een IT-project. Bonnen die binnenstromen. Mensen die elkaar korte updates geven. Iedereen die precies weet wat zijn rol is. En een eindresultaat dat alleen werkt als alles perfect op elkaar aansluit. Het verschil is alleen dat het hier niet om software gaat, maar om borden die tegelijk op tafel moeten staan.

Sinds ik het nieuws kreeg dat mijn contract niet verlengd wordt, merk ik dat mijn nachten onrustiger zijn. Overdag lukt het meestal wel om mijn gedachten op een rij te houden, maar ’s nachts komen ze toch weer terug. Hoe het verder moet, waar het naartoe gaat, dat soort vragen.

Eerder, op 2 maart, schreef ik al dat mijn derde tijdelijke contract afloopt en niet wordt verlengd. Sindsdien vragen mensen me af en toe hoe het nu met me gaat. Daarom hier een kleine, eerlijke update.

Drie contracten, drie jaar, en toen stilte

In Nederland mogen werkgevers maximaal drie tijdelijke contracten aanbieden binnen een periode van drie jaar. Daarna volgt een vast contract, of het dienstverband stopt. Die regel, de zogeheten ketenregeling, is bedoeld als bescherming voor werknemers.

Op papier klopt dat verhaal. In de praktijk werkt het vaak anders.

Voor mij ook. Na drie jaar en drie tijdelijke contracten werd mij onlangs geen vast contract aangeboden. Geen verlenging, geen nieuwe constructie. Gewoon: einde.

Static websites hebben veel voordelen. Ze zijn snel, veilig, eenvoudig te hosten en prettig te onderhouden. Met een generator als Hugo staat er in no-time een razendsnelle site zonder database of complexe backend.

Maar er is één klassiek pijnpunt: het contactformulier.

Zonder server-side logica ben je al snel aangewezen op externe diensten zoals Formspree, Getform of de forms-functionaliteit van Netlify. Dat werkt. Vaak zelfs gratis of voor weinig geld.

Toch wringt daar iets fundamenteels.

Ik hecht veel waarde aan duurzaamheid. Niet alleen omdat het goed klinkt op verjaardagen, maar vooral omdat het logisch voelt. Minder verspillen, slimmer omgaan met energie en een beetje vooruitdenken. Dat probeer ik thuis ook al jaren te doen.

Zo ligt mijn dak inmiddels al een tijd vol met zonnepanelen. Daar was en ben ik in principe heel blij mee. Het idee dat de zon rustig mijn energierekening staat weg te branden heeft iets geruststellends. Tenminste, dat had het. Want ondertussen heeft de overheid het bezit van zonnepanelen behoorlijk minder aantrekkelijk gemaakt. Salderen wordt afgebouwd, terugleververgoedingen gaan omlaag en er komen extra kosten bij kijken. De zon schijnt nog net zo hard, maar het enthousiasme wordt wel wat gedempt.