Sjoerd Blom

Soms heb je geen groot incident nodig om te voelen hoe afhankelijk je bent. Ik merkte het pas echt toen WhatsApp even niet deed wat het normaal doet. Niets dramatisch, geen sirenes, geen stroomuitval. Alleen een plotselinge stilte op het kanaal waar je ongemerkt op leunt voor alles van “ben je al onderweg” tot “kun je even bellen”.

Ik schreef er kort over in Even geen WhatsApp: zo kwetsbaar is onze digitale bereikbaarheid. Het was maar een halve dag, maar het voelde alsof een vanzelfsprekendheid wegviel. En precies dat is het punt. Digitale afhankelijkheid valt pas op als het hapert.

Al zo lang ik me kan herinneren, ben ik geïnteresseerd in mijn afkomst. Wie waren de mensen vóór mij? Waar kwamen ze vandaan? En hoe hebben hun levens invloed gehad op dat van mij? Die vragen werden extra interessant doordat mijn familiebanden zich uitstrekken tot ver buiten Nederland. Niet alleen binnen onze landsgrenzen, maar ook richting Hongarije en Slowakije.

Ik neem me al een tijd voor om weer eens iets te schrijven op mijn persoonlijke site. En zoals dat wel vaker gaat, beloof ik mezelf dat ik het deze keer echt ga volhouden. Om vervolgens weer maanden niks te publiceren. Dat patroon is me inmiddels wel bekend. Toch voelt dit moment anders. Niet omdat ik ineens een betere discipline heb ontwikkeld, maar omdat de basis onder mijn site veranderd is. En die basis geeft rust.

Vanochtend was ik mijn WhatsApp eens flink aan het opruimen. Oude video’s, doorgestuurde GIF’jes, audioberichten waarvan ik me niet eens meer kan herinneren waarom ik ze ooit bewaard heb. Alles bij elkaar zo’n vijf gigabyte aan data. Dat ruimt lekker op, dacht ik nog.

Tot later die ochtend.

Uit het niets bleek mijn WhatsApp-account geblokkeerd. Geen meldingen, geen chats, geen mogelijkheid om iets te sturen of te lezen. Gewoon: niks. Alsof iemand zonder aankondiging de stekker eruit had getrokken.

Ondanks mijn werkzaamheden buiten de internet-sector, blijf ik wel actief bijdragen aan de WordPress Community. Gewoon omdat ik dat leuk vind om te doen en omdat ik graag ook mijn kennis en ervaring wil overdragen aan anderen. De afgelopen jaren heb ik hard gewerkt aan het opzetten van WordCamp Europe, welke plaats vond in Athene van 8 – 10 juni 2023. Tesamen met Evangelia Pappa en José Freitas ben ik bijna 2 jaar bezig geweest met de voorbereidingen. En de voorgaande edities van WordCamp Europe heb ik vooral gewoon teams geleid. De tijd die ik er in gestoken heb, is altijd onbetaald geweest, maar niet onbetaalbaar, want ik heb er een hele grote groep nieuwe vrienden aan overgehouden. De werkzaamheden hebben ook best veel kosten met zich meegebracht: toch steeds weer 2x er naartoe vliegen, je moet ook overnachten en eten. Allemaal betaald uit eigen portemonnee…

Na lang wikken en wegen heb ik vorige week dan ook eindelijk de knoop doorgehakt! Ik heb besloten iets te gaan doen wat ik eigenlijk al sinds mijn middelbare school wilde gaan doen. En die middelbare school is inmiddels al weer 40 jaar geleden.

Ik ga nu echt mijn kokspapieren halen! In september ga ik starten met de versnelde koksopleiding, mede door mijn ervaring in de horeca en als kok (maar dan zonder de papieren) kan ik dat binnen een jaar afronden, in plaats van in twee jaar. Op dit moment werk ik al bijna fulltime als kok bij Van der Valk. En het werk bevalt mij zo goed, dat ik hiervoor dan ook mijn werkzaamheden als IT-er ga afbouwen. Er is op dit moment te veel onzekerheid in de wereld en dat heeft zijn weerslag op mijn klanten en nieuwe opdrachten. Een vaste baan als kok geeft mij meer zekerheid dan het onzekere leven van een zelfstandig ondernemer. Nu ben ik dus naarstig op zoek naar een organisatie waar ik mijn klanten kan onderbrengen.